นิทานสุภาษิตจีนเรื่อง ลุงโง่ย้ายภูเขา

   มีชายชราคนหนึ่งชื่อว่า ลุงหยูกง แกตั้งบ้านเรือนอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่อยู่หลังภูเขาสองลูกชื่อว่า
ไท่เชียงและหวังหวู ภูเขาสองลูกนี้ สูงนับพัน เริน กว้างใหญ่ถึง 700 ตารางลี้
ทุกคนที่ตั้งบ้านเรือนอยู่หลังเขาทั้งสองลูกนี้ ไม่สะดวกในการเดินทางเพราะภูเขามาปิดกันความ สะดวกสบาย
แต่ด้วยความเคยชินไม่มีใครสนใจต่ออุปสักข้อนี้ ลุงหยูกงแกก็ใช้ชีวิติไปตามปกติเหมือนคนทั่วไป
หรือแกจะคิดถึงอุปสักข้อนี้ อยู่บ้างตามนิทานก็ไม่ได้บันทึกไว้
และอีกข้อหนึ่งที่นิทานไม่ได้บันทึกไว้ก็คือไม่เคยปรากฏว่าแกเคยเป็นกำานัน ตามนิทานจึงไม่เรียกแกว่า
“ลุง กำานัน  หยูกง”  
จนกระทั่งอยู่มาวันหนึ่งแกเกิดดำาริขึ้นในใจว่า”เราก็ทำาอะไรต่อมิอะไรมาในชีวิติมากมายถูกบ้างผิดบ้างเป็
นธรรมดาของคน สามัญทั่วๆไป แต่ครั้งนี้เราได้ไตร่ตรองอย่างรอบคอบแล้วว่า
ไอ้ภูเขาสองลูกนี้ที่ขวางความเจริญของหมู่บ้านเราอยู่นี้ จะต้องขุดย้ายออกไป
ไม่ให้เป็นอุปสักขัดขวางความเจริญก้าวหน้าของหมู่บ้านต่อไปอีก
ว่าแล้วแกก็ชวนลูกหลานและเพื่อนบ้านที่เห็นด้วยกับแกให้มาช่วยกันขุดย้าย ภูเขา

ยังมีเพื่อนบ้านของลุงหยูกงคนหนึ่งชื่อว่า ลุงจือโช่ว เมื่อเห็นการกระทำาของลุง หยูกง
ก็เข้าไปพูดกับลุงหยูกงอย่างเหยียดหยามว่า”ทำาไม ท่านจึงโง่เขลาเช่นนี้
ถึงท่านจะขุดจนตายก็ไม่สามารถขุดย้ายภูเขาสองลูกนี้ ได้สำาเร็จ”
ฝ่ายลุงหยูกงได้ตอบลุงจือโช่วไปว่า”ถึงแม้จะใช้เวลา
นานสักเพียงใดก็ตามข้าก็จะชวนลูกชวสหลานชวนเพื่อนบ้านขุดต่อไปโดยไม่หยุดสักวันไม่ว่ามันจะนานแค่ไหน
สักวันหนึ่งพวกเราก็จะขุดย้าย ภูเขาสองลูกนี้ ได้สำาเร็จแน่”

จากความตั้งใจอย่างมุ่งมั่นและด้วยความเพียรพยายามของลุงโง่หยูกง จึงทำาให้
เทพยดาที่อาลักขาภูเขาทั้งสองลูกอยู่นั้นเกิดสะเทือน ใจ ในความมุ่งมั่น อดทนไม่ย่อท้อของลุงโง่หยูกง
จึงบันดาลให้ภูเขาไท่เชียงและภูเขาหวังหวูออกไปจากการกีดขวางหมู่บ้านของลุงโง่หยูกง
ทำาให้ทุกคนในหมู่บ้านได้รับความสะดวกสบายกันท้วนหน้า

นิทานเรื่องลุงโง่หยูกงย้ายภูเขาเป็นนิทานสุภาษิตจีนที่เล่าสืบต่อกันมานับพันพันปี
การตีความและมุมมองในนิทานเรื่องนี้นักปราชญ์ ใน ชาติจีนแต่ละยุคแต่ละสมัยก็มีมุมมองที่แตกต่างกัน
นักปราชญ์จีนอย่าง เลี่ยจื้อ กับ ขงจื้อ ก็มีมุมมองต่อนิทานเรื่องลุงโง่หยูกงย้ายภูเขา ไป คนละมุมกัน
ส่วนบ้านเรา ก็มีมุมมองในนิทานเรื่องลุงโง่หยูกงย้ายภูเขาที่หลากหลาย ตัวอย่างเช่น
มุมมองของค่ายมติชนเป็นดังนี้ ”.....ใน เมืองจีนได้พิสูจน์ ให้เห็นแล้วเมื่อ 2492 ว่า
เทวดาสะเทือนใจในความอุตสาหะของลุงโง่ ชัยชนะจึงเป็นของลุงโง่......แต่ในเมืองไทยการยืน หยัดของ “อีโง่” ยังรอการพิสูจน์อยู่”