ความสุขที่แท้จริงของมนุษย์

โดย วีระ สระกวี

สาระแท้อันเป็นประโยชน์สูงสุดที่แท้จริงของมนุษย์ คือจิตใจที่ผาสุกอย่างยั่งยืนเท่านั้น นอกนั้นไม่ใช่สาระแท้ ไม่ใช่ประโยชน์

แท้เลย จิตใจที่ผาสุกแท้คือจิตใจที่มีปัญญารู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่บนโลก ไม่ว่าจะเป็น สิ่งมีชีวิต สิ่งไม่มีชีวิต ดินน้ำลมไฟ กิจกรรมการงาน ความดี ความชั่ว ความเหมาะ ความไม่เหมาะ ความถูกต้อง ความไม่ถูกต้อง ความเจ็บป่วย ความไม่เจ็บป่วย ปัญหาต่างๆทั้งหมดในโลกไม่ใช่สุขไม่ใช่ทุกข์ในใจเรา แต่เป็นเพียงวัตถุสสารพลังงานที่เป็นกลางกลางเกิดขึ้นตั้งอยู่แล้วก็ดับไปหมุนวนอยู่ในโลกตราบชั่วกาลนาน ไม่มีหมดไปอย่างถาวรและไม่มีตั้งอยู่อย่างถาวร ปัญหาไม่ใช่สิ่งที่น่ารังเกียจแต่เป็นสิ่งที่ควรแก้ไขให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ รังเกียจก็ทุกข์เปล่าๆ เพราะปัญหาไม่เคยหมดไปจากโลก ปัญหาหมดไปได้ที่ใจเราเท่านั้น หน้าที่การงานก็ไม่หมดไปจากโลก ดังนั้นเราจงยินดีเต็มใจเบิกบานแจ่มใสผาสุก สงบสบายกับการยอมรับความจริงดังกล่าว แล้วทำหน้าที่ลดปัญหาที่ต้นเหตุหรือทำหน้าที่การงานที่ไม่เป็นภัย สร้างสรรค์เต็มที่สุดฝีมือตามองค์ประกอบเหตุปัจจัย ที่จะทำได้ตามอุปกรณ์สิ่งแวดล้อม บุญบารมี ความเพียรทั้งของเราและของผู้อื่นในโลก ไม่มากเกินจนเบียดเบียนทรมานตนเองและผู้อื่น และรู้พักอย่างพอดีเพียรอย่างเต็มที่ ตามบุญบารมีและเหตุปัจจัย เมื่อพากเพียรอย่างเต็มที่แล้วก็ทำใจรับรู้ว่าผลที่เกิดขึ้นนั้น จากนั้นก็ทำใจให้ผาสุกกับความปล่อยการกระทำและผลนั้นให้มันเกิดขึ้นตั้งอยู่ให้โลกได้อาศัยแล้วก็ดับไปเมื่อหมดฤทธิ์แห่งเหตุปัจจัยที่กอร์ปก่อหมุนวนอยู่อย่างนั้นๆ เมื่อเราพักผ่อนดีแล้วก็เพียรอย่างเต็มที่ใหม่ทำสลับกันไปเรื่อยๆตราบที่เรายังมีชีวิตอยู่ถ้าเราฝึกฝนกระทำสิ่งดังกล่าวให้ได้มั่นคงทุกๆวินาทีเราก็จะได้จิตใจที่ผาสุกอย่างยั่งยืน.....ดั่งคำที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ “รู้เพียร รู้พัก ก็พ้นทุกข์ได้” (พระไตรปิฎกเล่ม ๑๕ “โอฆตรณสูตร” ข้อ ๒ )