ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

เรื่องของชีวิต....ตอนที่2



เรื่องของชีวิต....

ตอนผมเรียนอยู่ชั้นประถมปีที่ ๔ อายุประมาณ ๑๐ ขวบ คุณพ่อผมเสียชีวิตจากอาคารโรงเรียนพังทับ คุณพ่อผมไม่ได้เป็นครู แต่ไปธุระที่โรงเรียน วันนั้นฝนตกหนักพายุแรงมาก ขณะที่นั่งคุยอยู่กับครูได้ยินเสียงอาคารลั่น กระเบื้องมุงหลังคาปลิว ทั้งคุณครูและคุณพ่อไล่เด็กให้ออกจากอาคารเรียน ขณะที่กำลังวิ่งออกคุณพ่อเหลือบไปเห็นเด็กอีกสองสามคนยังหลบฝนอยู่ในอาคารเรียน ท่านจึงวิ่งกลับไปในอาคารเรียนไล่เด็กให้วิ่งออกเมื่อเห็นเด็กวิ่งกันออกหมดท่านจึงวิ่งตามออกไป ในวินาทีนั้นอาคารก็พังลงมาขณะที่ท่านวิ่งออกมาพ้นอาคารแล้ว แต่ชิ้นส่วนของอาคารฟาดมาทับร่างของท่านเสียชีวิตทันที่

ครอบครัวเรานอกจากเป็นครอบครัวชาวนาแล้ว คุณพ่อคุณแม่ยังเป็นพ่อค้าแม่ค้า รับซื้อน้ำตาลโตนดเพื่อนำไปแปรรูปเป็นน้ำตาลแว่นเพื่อไปขายให้ผู้บริโภคตามตลาดนัดต่างๆนอกถิ่น และน้ำตาลส่วนหนึ่งรวบรวมส่งโรงงานทำสุราในตัวเมืองสงขลา เมื่อพ่อเสียชีวิตทำให้ครอบครัวมีปัญหามากทั้งทางด้านเศรษฐกิจและความมั่นคงในครอบครัว ในสมัยนั้นบ้านเมืองยังป่าเถื่อน มีการฉุดหญิงสาวไปทำเมีย เรื่องโจรเข้าปล้นบ้านและโจรลักวัว การฆ่ากันตายอย่างป่าเถื่อนเรื่องเหล่านี้จะมีเป็นปรกติประจำวัน(โอกาสต่อไปผมจะนำเรื่องโจรลักวัว โจรปล้นบ้านและการฉุดหญิงสาวไปเป็นเมียมาเล่า)  ที่บ้านเลี้ยงวัวไว้หลายตัวบางตัวใช้ไถนาบางตัวเลี้ยงเป็นวัวชน ผมมีพี่ผู้หญิงสองคน และมีน้องเล็กๆอีกสองสามคน เมื่อผมเรียนจบ ป.๔ แล้วจึงไม่ได้ไปเรียนต่อ ม.๑ ที่ในเมืองสงขลาเหมือนคนอื่นๆ....อย่างไรก็ตามชีวิตยังดำเนินต่อไปในตอนที่ ๓

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

เรื่องรามเกียรติ์ ตอนหนุมานขยี้กล่องดวงใจทศกัณฐ์

     เรื่องรามเกียรติ์ ตอนหนุมานขยี้กล่องดวงใจทศกัณฐ์   ทศกัณฐ์มีน้องสาวคนสุดท้องชื่อ สำมนักขา กำลังเป็นหม้าย อยู่มาวันหนึ่ง แม่หม้ายสำมนักขาออกเทียวป่ามาเจอนางสีดา สาวงามอยู่กลางป่า เมื่อกลับไปเมืองลงกาก็นำเรื่องนางสีดาเล่าให้พี่ชายทศกัณฐ์ฟัง ทศกัณฐ์เป็นยักษ์ที่มีฤทธิเดชมาก มียี่สิบมือ สิบหัว นิสัยเจ้าชู้และโหดร้ายมาก เมื่อได้ฟังเรื่องนางสีดาจากน้องสาวก็ตาลุกวาวอยากได้นางสีดามาเชยชม ได้วางแผนลักพาตัวนางสีดาไปอยู่เมืองลงกา จึงเกิดสงครามแย้งชิงนางสีดาระหว่างฝ่ายพระรามซึ่งเป็นฝ่ายธรรมมะ กับฝ่ายยักษ์ทศกัณฐ์ซึ่งเป็นฝ่ายอธรรม ผลัดกันรับผลัดกันลุกหลายยกหลายตอน จนมีเรื่องร้องเรียนและฟ้องร้องไปยังท้าวมาลีวราช ให้ช่วยตัดสินความขัดแย้งระหว่างฝ่ายพระรามกับฝ่ายทศกัณฐ์ ฝ่ายทศกัณฐ์มั่นใจว่าท้าวมาลีวราชคงเข้าข้างตนเพราะตามศักดิ์ท้าวมาลีวราชเป็นปู่ของทศกัณฐ์ ตนสามารถติดสินบนท้าวมาลีวราชได้ และทศกัณฐ์พยายามใส่ความเท็จต่างๆกับพระราม เมื่อท้าวมาลีวราชมาสอบสวนทวนความ ทั้งฝ่ายพระราม ทั้งฝ่ายทศกัณฐ์ และนางสีดาแล้ว ก็เห็นชัดๆว่าฝ่ายทศกัณฐ์เป็นฝ่ายผิด จึงตัดสินให้ฝ่ายทศกัณฐ์คืนนางสีดาให้...

พุทธคือวิถีแห่งปัญญา (ตอนที่ ๒)

พุทธคือวิถีแห่งปัญญา (ตอนที่ ๒)   ถ้าหากจะต้องจัดลำดับใหม่ให้เห็นภาพได้ชัดขึ้น มรรคที่มีองค์ประกอบ ๘ ประการดังกล่าวก็คือ สิกขา ๓ หรือไตรสิกขาที่เรียกว่า อธิศีลสิกขา อธิจิตตสิกขา และอธิปัญาสิกขา สิกขา   ตามความหมายของพุทธนั้น คือ กระบวนการรับรู้หรือเรียนรู้ที่ผ่านการปฏิบัติและได้ประจักษ์แจ้งจริง ส่วน อธิ นั้นหมายถึง ใหญ่ หรือสำคัญ ดังนั้น อธิและสิกขาก็คือการเรียนรู้ยิ่งขึ้นไปของศีล จิตต (สมาธิ) และปัญญา อันเป็นลักษณะพลวัตของไตรสิกขาดังกล่าว หรือกล่าวโดยย่อก็คือ ศีล สมาธิ ปัญญา คือ องค์ประกอบสำคัญที่จำเป็นจะต้องมีการพัฒนายิ่งขึ้นไปอย่างต่อเนื่องเพื่อการบรรลุนิพพานนั่นเอง จึงจำแนกได้ดังนี้      ดังนั้นเครื่องมือที่สำคัญที่สุดที่จะยกระดับจิตของมนุษย์ก็คือปัญญาซึ่งเป็นจุดเน้นที่สำคัญที่สุดของพุทธธรรมและเนื่องจากปัญญามีความสำคัญที่สุดกระบวนการสร้างปัญญาจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งจุดนี้เป็นจุดที่ขาดหายไปจากการวิเคราะห์เศรษฐศาสตร์มนุษยนิยม        เพื่อการเข้าใจที่ชัดเจนของกระบวนการยกระดับหรือสร้างเสริมทาง...

นิทานสุภาษิตจีนเรื่อง ลุงโง่ย้ายภูเขา

   มีชายชราคนหนึ่งชื่อว่า ลุงหยูกง แกตั้งบ้านเรือนอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่อยู่หลังภูเขาสองลูกชื่อว่า ไท่เชียงและหวังหวู ภูเขาสองลูกนี้ สูงนับพัน เริน กว้างใหญ่ถึง 700 ตารางลี้ ทุกคนที่ตั้งบ้านเรือนอยู่หลังเขาทั้งสองลูกนี้ ไม่สะดวกในการเดินทางเพราะภูเขามาปิดกันความ สะดวกสบาย แต่ด้วยความเคยชินไม่มีใครสนใจต่ออุปสักข้อนี้ ลุงหยูกงแกก็ใช้ชีวิติไปตามปกติเหมือนคนทั่วไป หรือแกจะคิดถึงอุปสักข้อนี้ อยู่บ้างตามนิทานก็ไม่ได้บันทึกไว้ และอีกข้อหนึ่งที่นิทานไม่ได้บันทึกไว้ก็คือไม่เคยปรากฏว่าแกเคยเป็นกำานัน ตามนิทานจึงไม่เรียกแกว่า “ลุง กำานัน  หยูกง”   จนกระทั่งอยู่มาวันหนึ่งแกเกิดดำาริขึ้นในใจว่า”เราก็ทำาอะไรต่อมิอะไรมาในชีวิติมากมายถูกบ้างผิดบ้างเป็ นธรรมดาของคน สามัญทั่วๆไป แต่ครั้งนี้เราได้ไตร่ตรองอย่างรอบคอบแล้วว่า ไอ้ภูเขาสองลูกนี้ที่ขวางความเจริญของหมู่บ้านเราอยู่นี้ จะต้องขุดย้ายออกไป ไม่ให้เป็นอุปสักขัดขวางความเจริญก้าวหน้าของหมู่บ้านต่อไปอีก ว่าแล้วแกก็ชวนลูกหลานและเพื่อนบ้านที่เห็นด้วยกับแกให้มาช่วยกันขุดย้าย ภูเขา ยังมีเพื่อนบ้านของลุงหยูกงคนหนึ่งชื...