เรื่องของชีวิต....ตอนที่๕
วันนี้ออกน อกเรื่องที่ผมได้เขียนบทความ”เรื่องของชีวิต”สักหน่อย....มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ผมเข้าป่าไป ทางจัดตั้งได้มอบหมายให้ผมไปทำโรงเรียนสำหรับเด็กๆลูกๆของนักปฏิวัติที่เข้าป่าช่วงอายุตั้งแต่ ๕ – ๑๕ ขวบเพื่อลดภาระให้สหายได้ปฏิบัติภาระหน้าที่ได้อย่างเต็มความสามารถไม่ต้องพะวงเป็นห่วงเรื่องการดุแลอบรมให้การศึกษาของลูกๆ ท่ามกลางความขัดสนและจำกัดของอุปกรการเรียนการสอนและหนังสือตำราเรียน แต่พวกเราที่ได้รับมอบหมายภาระหน้าที่นี้แม้จะไม่ยิ่งใหญ่เหมือนสหายอื่นที่ได้รับมอบหมายให้ปฏิบัติหน้าที่ที่แนวหน้า จำได้สิ่งที่พวกเราทำหลักสูตรมี่สิ่งหนึ่งที่เราเน้นให้เด็กทำเป็นกิจวัตรประจำวันคือให้เด็กเขียนรายงานและมารายงานหน้าชั้นในเรื่องที่เกิดขึ้นประจำวันรอบๆตัวเขาและรอบท้องถิ่นที่เขาอาศัยอยู่และอีกเรื่องกนึ่งที่ให้ทุกคนต้องบันทึกประวัติศาสตร์ชีวิตของตัวเอง ครอบครัวและเครือญาติ ด้วยเหตุผลที่เพื่อให้เด็กได้เรียนรู้ไม่เฉพาะประวัติศาสตร์ของคนชั้นสูงในสังคมซึ่งห่างไกลจากชีวิตของตัวเอง ประวัติศาสตร์เป็นของทุกคนในสังคมแม้คนตัวเล็กตัวน้อย และนี้เป็นเหตุผลหนึ่งที่ผมพยายามเขียนบทความ” เรื่องของชีวิต” แม้ผมเองซึ่งเรียนมาทางด้านอาชีวะศึกษาถนัดทางด้านพวกเหล็กและเครื่องจักรกลก็พยายามที่จะเขียนหนังสือกับเขาบ้าง ซึ่งเขียนไปตามสิ่งที่ตัวเองประสพพบเห็บและรับรู้มา ซึ่งเมื่อนำมาแปรรูปเป็นตัวหนังสืออาจจะไม่สละสลวยและใช้ภาษาตรงไปตรงมาเกินไป อาจจะทำให้บางคนที่มาพบอ่านอาจจะเกี่ยวข้องหรือไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่เล่าเกิดความไม่พอใจได้ หรืออาจตีความไปว่าผมเขียนเกินจริง....ผมขอถือโอกาสนี้เรียนขออภัยต่อญาติมิตรทุกท่านด้วย.....!!!
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น